Ekspozytory targowe i wystawiennicze — projekt i wykonanie

Ekspozytor to mebel, który ma zniknąć. Jego zadaniem nie jest podobać się — tylko sprawić, żeby produkt postawiony na nim wyglądał lepiej, niż wygląda w kartonie. Projektuję je od trzydziestu lat, najczęściej przy okazji stoisk targowych i wnętrz komercyjnych, czasem jako osobne zlecenie dla całej sieci sprzedaży.

Ekspozytor targowy to nie to samo co sklepowy

W internecie o ekspozytorach pisze się prawie wyłącznie z perspektywy punktu sprzedaży: karton, plexi, półka w drogerii, trade marketing. To jest osobny świat i rządzi się innymi prawami.

Ekspozytor sklepowy staje w jednym miejscu i zwykle już stamtąd nie wyjeżdża. Ekspozytor targowy musi przetrwać załadunek, jazdę, montaż w kilka godzin, cztery dni pracy przy tysiącach przechodzących ludzi, demontaż — i następne targi za pół roku. Potem często zostaje u klienta w showroomie albo jedzie do sieci dilerskiej.

To zmienia wszystko: materiał, sposób łączenia elementów, wagę, wymiar po złożeniu i to, czy da się go skręcić bez narzędzia, którego nie ma w walizce. Dlatego ekspozytor na targi projektuję w tym samym rysunku co stoisko, a nie dokupuję osobno.

Najważniejsze zadanie ekspozytora: być jak najmniej widocznym

To zdanie zapisałam sobie przy stoisku Bittnera na EuroGastro i od tamtej pory je powtarzam. Firma produkuje plastikowe pojemniki na żywność i jednorazową zastawę — towar różnorodny, interesujący dla całej branży HoReCa i piekielnie trudny do pokazania, kiedy obok przechodzą tysiące ludzi.

Problem był prozaiczny: lekkie jednorazowe naczynia uciekały ze stoiska. Zwiewał je ruch powietrza, strącał rękaw, zabierał ktoś, kto wziął do ręki i odłożył gdzie indziej. Rozwiązaniem okazały się magnesy neodymowe — talerze i kubki trzymały się ekspozytora, a sama ekspozycja zaczęła budzić zainteresowanie swoją konfiguracją, bo wyglądała, jakby naczynia wisiały w powietrzu.

Ekspozytory dostały pastelową kolorystykę stoiska i celowo się nie wybijały. Jedynym elementem z mocnym światłem została recepcja — bo ludzie ciągną do światła i przynajmniej nie było wątpliwości, gdzie jest środek stoiska.

Ruch, który zatrzymuje w alejce

Na stoisku Gree na Forum Wentylacja w 2015 środek zabudowy zajął walec o średnicy stu dziesięciu centymetrów. Na nim, na obrotnicy, klimatyzator U-Crown. Za urządzeniem półkolista tarcza o średnicy stu dwudziestu, przecięta pionowo na pół.

Lewa połowa to lód i płatek śniegu z napisem minus trzydzieści stopni. Prawa — pustynia i piasek, plus pięćdziesiąt cztery. Jedno urządzenie, dwa klimaty, jeden obrót. Parametr techniczny, którego nikt nie czyta z ulotki, stał się rzeczą, przy której ludzie się zatrzymywali.

To jest ta funkcja ekspozytora, której nie zastąpi grafika: ruchem można podkreślić cechę produktu, o której w innym wypadku trzeba by opowiadać.

Pokazać w działaniu, a nie za szkłem

W 2005 roku Roto, producent okuć okiennych, otworzył w Warszawie siedzibę przy Wale Miedzeszyńskim — magazyn wysokiego składowania, biura i showroom, w którym handlowcy, instalatorzy i architekci uczyli się, jak te okucia pracują. Zaprojektowałam do niego autorski system ekspozytorów.

Zasada była jedna: okucia trzeba pokazać w akcji. Nie w gablocie za szkłem, tylko w prawdziwym oknie, które można otworzyć, przechylić i sprawdzić palcem, jak działa mechanizm.

Z tego wyszły konkretne decyzje konstrukcyjne. Kształt podstawy: trójkąt równoboczny — daje stabilność i pozwala łączyć moduły w większe układy przestrzenne. Konstrukcja z giętych profili stalowych, skręcana na śruby, z czerwonymi pasami z elastycznego tworzywa, które zakrywają wnętrze stojaka. Dolna półka ruchoma, bo okna mają różną wysokość, a regulacja musi być prosta także dla kogoś, kto robi to pierwszy raz.

I efekt uboczny, który okazał się wart tyle co główna funkcja: skręcany moduł da się rozkręcić, spakować do samochodu razem z oknami i wywieźć na konferencję albo na targi. Ekspozytor projektowany do pracy stacjonarnej, mobilny wtedy, kiedy trzeba.

Kilkanaście lat później Roto zamówiło modernizację tej sali — nowe ekspozytory do nowych modeli okien i okuć. To jest najlepszy test, jaki znam: klient wraca po drugi komplet do tego samego pomieszczenia.

Kiedy całe stoisko jest jednym ekspozytorem

Są branże, w których zabudowa schodzi na drugi plan, bo towaru nie da się sprzedać zdjęciem. Sabur na Automaticonie pokazuje systemy automatyki — panele operatorskie, sterowniki, oprogramowanie. To trzeba podać zwiedzającemu do ręki i pozwolić kliknąć.

Dlatego stoisko jest skromne w formie, a prawie całą jego treść stanowią ekspozytory z działającym sprzętem: białe, czyste tło, jedna wielkoformatowa grafika, logo — i stanowiska demonstracyjne, każde z własnym panelem i miejscem, żeby się przy nim zatrzymać.

Efekt widać dopiero na targach: ludzie nie oglądają takiego stoiska z alejki, tylko do niego wchodzą. Rozmowa zaczyna się przy urządzeniu, nie przy ulotce.

Jeden projekt, cała sieć sprzedaży

Najtrudniejsze zlecenia na ekspozytory to nie te, w których trzeba zrobić jeden ładny mebel, tylko te, w których ten sam system ma stanąć w kilkunastu różnych lokalizacjach. Tak było z Fine Dine i zastawą gastronomiczną dla sieci partnerskiej.

Dwa filary: regały porządkujące białą i kolorową zastawę — ciężkie talerze, miski, kubki — oraz okrągły stół we frontowej strefie na szkło, sztućce i broszury. Elementy mają różną wysokość i szerokość, żeby ten sam komplet wyglądał dobrze i w małym butiku, i w dużej hali sprzedażowej.

Porcelana gastronomiczna jest precyzyjna i ciężka, więc ekspozytor musi znosić duże, stałe obciążenie, nie tracąc wizualnej lekkości. Stąd solidna konstrukcja i mocny kontrast: ciemne, uporządkowane tło pod jasny produkt.

Przy takim wdrożeniu samo narysowanie pomysłu to mniejsza część roboty. Większą jest harmonogram i logistyka — bo meble muszą trafić do rozsianych po kraju dilerów, każdy w inny metraż.

Co musi wytrzymać ekspozytor, który jeździ

Przy ekspozytorze przeznaczonym na targi albo do sieci dilerskiej sprawdzam zawsze te same rzeczy — i to one, a nie wygląd, decydują o tym, czy komplet przeżyje drugi sezon.

• Wymiar po złożeniu. Składany regał, który po złożeniu mieści się do kombi, jest wart więcej niż ładniejszy, który wymaga busa.
• Liczba rąk przy montażu. Jeśli któryś element wymaga trzeciej osoby albo narzędzia spoza walizki, wraca na deskę.
• Powtarzalność skręcania. Śruby i gwinty, które wytrzymają dwadzieścia montaży, a nie dwa.
• Wymienne okładziny. Obrotowy słupek, w którym wystarczy wymienić zewnętrzne panele, staje się nośnikiem kieszeni na ulotki albo czegokolwiek innego — zamiast jechać na złom razem z kampanią.
• Obciążenie. Półka pod porcelanę i półka pod ulotki to dwie różne konstrukcje, nawet jeśli wyglądają tak samo.
• Co się stanie z produktem, kiedy nikt nie patrzy. Czy zsunie się, przewróci, zniknie. Przy Bittnerze odpowiedzią były magnesy.

Rodzaje ekspozytorów — krótki przegląd

Dla porządku, bo pytania o nazewnictwo wracają:

• Wolnostojące — regały, stojaki, słupki, gabloty, podesty. Można je postawić w dowolnym miejscu i to one najczęściej jeżdżą na targi.
• Ścienne — półki i panele montowane na ścianie albo na ściance stoiska. Ratują metraż tam, gdzie go nie ma.
• Stołowe i ladowe — podstawki, pudełka, podesty wielopoziomowe stawiane na blacie, zwykle przy rozmowie handlowej.
• Demonstracyjne — stanowiska z działającym sprzętem, do których zwiedzający podchodzi i których dotyka. Osobna kategoria, bo projektuje się je pod obsługę, nie pod wygląd.

Co się dzieje z ekspozytorem po targach

To jest pytanie, które zadaję na początku, a nie na końcu — bo odpowiedź zmienia projekt.

Ekspozytor zaprojektowany na jedne targi może być lżejszy, tańszy i bardziej jednorazowy. Ekspozytor, który po targach ma stanąć w showroomie albo pojechać do dilerów, musi od początku mieć wykończenie znoszące codzienne użytkowanie i wymiary pasujące do normalnego wnętrza, a nie tylko do hali. Te dwa zamówienia wyglądają tak samo w zapytaniu i zupełnie inaczej w rysunku.

Najczęstsza droga wygląda tak: komplet jedzie na dwa, trzy wydarzenia w sezonie, a potem zostaje u klienta na stałe. Wtedy warto go od razu zaprojektować tak, żeby dało się wymieniać grafikę — bo produkt zmieni się szybciej niż konstrukcja. Więcej o tej logice jest na stronie o zabudowie systemowej.

Najczęstsze pytania o ekspozytory

Czym różni się ekspozytor targowy od sklepowego?

Ekspozytor sklepowy stoi w jednym miejscu i nie jeździ. Targowy musi przetrwać transport, montaż w kilka godzin, demontaż i kolejne wydarzenie — co wymusza inny sposób łączenia elementów, inną wagę i inny wymiar po złożeniu.

Czy robicie same ekspozytory, bez stoiska?

Tak. Część zleceń to wyłącznie ekspozytory — do showroomu, do sali szkoleniowej albo dla sieci dilerskiej. Taki był projekt dla Roto i dla Fine Dine.

Z czego je wykonujecie?

Zależnie od zadania: profile stalowe, drewno, lakierowany MDF, laminaty, szkło, tworzywa, oświetlenie LED. Przy ciężkim produkcie decyduje konstrukcja, przy lekkim — sposób utrzymania towaru na miejscu.

Czy ekspozytor da się zapakować do samochodu osobowego?

Często tak i często to jest wymaganie podstawowe. Trójkątne moduły Roto rozkręca się na płasko, a składany regał mieści się po złożeniu do kombi. To trzeba jednak założyć na etapie projektu, bo później już się tego nie nadrobi.

Ile to kosztuje?

Zależy od liczby sztuk, materiału i tego, czy komplet ma jeździć. Wstępną wycenę odsyłamy w ciągu 48 godzin od rozmowy. Widełki dla całych zabudów są jawne na stronie ile kosztuje stoisko targowe.

Zaczynamy?

Napisz, co ma stanąć na ekspozytorze, gdzie ma stać i czy ma jeździć. To trzy informacje, które wystarczą do pierwszej rozmowy. Wstępna wycena w 48 godzin.

Napisz przez formularz albo zadzwoń: 501 221 913. Tatjana Kobuszewska, TRK System — projektujemy i nadzorujemy w Warszawie od 1993 roku.